Bogusław V (ok. 1318-1374).
Był najstarszym synem Warcisława IV księcia wołogoskiego i Elżbiety Piastówny, córki księcia śląskiego Bolka Świdnickiego. Już w wieku 8 lat Bogusław V został po śmierci ojca powołany na tron książęcy. Nominalnymi opiekunami młodocianego księcia byli książęta szczecińscy Otton I i Barnim III. Księstwo przeżywało wówczas ogromne trudności, uwikłane było w walki z Meklemburgią o utrzymanie miast zachodnich. Biskup Szwerinu, popierany przez Brandenburczyków, wysuwał pretensje do Rugii. Zakon Krzyżacki zabiegał o przyłączenie wschodniej części księstwa do swych ziem. Kosztowne walki na zachodzie zmusiły opiekunów księcia do zastawienia ziemi słupskiej Krzyżakom. Po osiągnięciu pełnoletności i przejęciu władzy, Bogusław V rozpoczął odbudowę swego władztwa. Z dużą pomocą miast pomorskich udało się odzyskać większość ziem zachodnich oraz wykupić w roku 1341 ziemię słupską. Przymierze z królem Polski, Kazimierzem Wielkim, i ślub w 1343 roku z jego córką Elżbietą uwieńczyło zajęcie ziemi sławieńskiej, będącej od XIII wieku we władaniu Brandenburgii. Po śmierci Elżbiety Bogusław V w roku 1362 ożenił się po raz drugi z Adelajdą, córką księcia Ernesta Brunszwickiego, której zapisał nowo wybudowany zamek darłowski na siedzibę wdowią. W kronikach pomorskich zachowały się dobre opinie o księciu Bogusławie V. Był on władcą pełnym odwagi i dzielności, miłośnikiem prawdy i wrogiem obłudy. Bogusław V zmarł prawdopodobnie 24 kwietnia 1374 roku w klasztorze w Białobokach i tam został pochowany.

Źródło – muzeum w Darłowie